het bewijs

22 weken zwanger en toen stond de naam al vast!

Voor de twijfelaars...

Het is echt een jongen!

't is een...

Inmiddels zijn we alweer 23 weken, wat betekent dat we alweer drie weken op de hoogte zijn van het feit dat we een menneke krijgen! Het is een jochie, jihaaaa!
Ik dacht het al vanaf de eerste echo, toen je alleen nog maar een barbapappa-achtige vorm zag op het scherm had ik al het idee naar een jongetje te kijken. Dus toen de dame met het echo apparaat, na een uitgebreide apk keuring en grote beurt met overigens uitstekende resultaten, pfff, bleef hangen op een zeker plekje en zei: dit is zonder twijfel een piemeltje, toen viel alles op z'n plek.
Het is alsof we het al wisten, maar toch is het fijn om het zeker te weten;
we krijgen een zoon!!!!

1b= onze nieuwe grote vriend(in)

Nou, het is zover hoor, waar we zo lang op hebben gehoopt en gewacht is eindelijk gelukt; in mijn buik groeit onze nieuwe grote vriend of vriendin!
28 oktober zijn we uitgerekend, dus vandaag is het precies twaalf weken, we hebben het kindje al twee keer gezien, op de zes- en de negenwekenecho en vanochtend hebben we bij de verloskundige het hartje ook via de buik gehoord. En dat klonk erg goed! Een supersterk hartje!
De verloskundige zei: met twaalf weken en zo'n sterk hartje hoef je je geen zorgen meer te maken, dit kindje is een blijvertje, daar kom je niet meer vanaf!
Jihaaaaaaaa!
Het is eindelijk officieel, vanaf vandaag mogen we het rondbazuinen, nou zijn er niet veel mensen meer over die het nog niet wisten, maar op het werk en in de extended vriendenkring zijn er nog genoeg mensen die het goede nieuws nog niet weten dus daar mogen we ons de aankomende tijd op gaan toeleggen, nou da's geen straf hoor, vertellen dat je zwanger bent is het leukste wat er is!
IK BEN ZWANGER, WE ZIJN ZWANGER!!!!

1a=x 1b=?

Behandeling 1a was nieuw en spannend, maar uiteindelijk mislukt.
Behalve dan die twee kleine vrienden in een rietje. Waardoor behandeling 1b in gang gezet kan worden.
En vorige week was het zover.
Doormiddel van twee echo's werd het juiste tijdstip bepaald voor de enige injectie van deze behandeling. Zondagavond tussen 21 en 23 uur. De zondag van de Peter R. de Vries uitzending over Joran van der Sloot.
Geen probleem, gewoon de ampulletjes afbreken, met naald vloeistof opnemen en in poeder spuiten, maar dan moet zo'n ampul wel netjes breken en niet zo dat er een laagje scherven in het poeder belandt.... dus spoednummer gebeld, ja hoor we konden naar de afdeling verloskunde (wat een leuke samenkomst van omstandigheden...) waar ze met een injectiespuit met een zeefje de poeder van de scherven scheidden, en ik alsnog mijn injectie kon inpsuiten...
Vijf over negen zaten we weer in de auto, in vliegende vaart over de amstelveense weg, om op tijd klaar te zitten voor de uitzending van het jaar. (De verborgen camergesprekken met Joran van der Sloot in Peter R. de Vries.)
Samen met, bleek later, 703000000 andere Nederlanders...
Daar zijn die anderhalf miljoen kijkers van EHET niks bij....

Morgen worden de vrienden ontdooid en zaterdagochtend horen we of dat goed is gegaan..
Zo ja, dan worden ze (allebei, sssstt, niet doorvertellen) teruggeplaatst.
Dan weer zo'n tien dagen wachten en dan weten we het antwoord op de formule:
1a=x 1b=?

Tuurlijk, leuk.

Wil jij d'r even?
Tuurlijk, leuk. En ja hoor, daar ligt weer een in lichtroze gewikkelde dreumes in mijn armen. En het is wéér een schatje. Mondje van mamma, krullen en oogjes duidelijk van pappa. De natuur heeft het weer goed geregeld. Paps ziet gelijkenis en zal niet weglopen bij mams.
Die keel die ze binnen een minuut opzet, ik weet niet van wie ze die heeft, want ik heb zowel pappa als mamma nog nooit zo horen huilen, en wens dat overigens ook graag zo te houden.
Binnen 30 seconden begint de spier in mijn nek te trillen. In de sportschool til ik in sessies van 20x met gemak 10 kilo van z'n plek, maar zodra er een klein ukkie van 6,7of 8 pond in mijn armen ligt dan laat die spier meteen weten dat ie niet regelmatig gebruikt wordt en daar tot nu toe ook geen problemen mee had. Hij wil weer rust.
Maar dat krijgt ie niet, want mamma ziet haar kans schoon en staat een fles klaar te maken. "Wil jij haar de fles geven?"
Tuurlijk, leuk.
En ja hoor, daar zit ik weer een fles te geven. Gelukkig lijkt deze dame best snel te drinken, dus ik heb nog kans hier zonder RSI weg te komen. Ik klets nog wat met mamma, geef het kind terug voor de boertjes komen en maak me weer uit de voeten.
Thuis kijk ik in de spiegel, ik weet dondersgoed wat er aan de hand is. Maar toch lijkt dat niet de reden. Echt niet.
Het is NIET omdat wij ook al twee jaar bezig zijn,
Het is NIET omdat het bij ons nou eenmaal langer duurt,
Het is NIET omdat we binnenkort beginnen met de eerste behandeling,
Het is NIET omdat 60% kans altijd nog betekent dat 40% zonder kind het ziekenhuis uitloopt.
Weet je wat het is?
Ik ben gewoon kraambezoekmoe.