wispelturig? wie? ik?

Soms, ineens, zie je een plaatje en dan denk je, ja, dat is het! Dat is de stijl waar ik van hou.
Meestal scheur ik zo'n plaatje dan uit, om het op een plekje neer te leggen waar ik me er steeds weer aan irriteer. Het wordt ondertussen lente, of winter, of in ieder geval een nieuw seizoen en ik zit al weer helemaal op een ander spoor.. andere kleuren, niet zo warm, maar meer kleurrijk, ik noem maar wat.. En dus ligt dat plaatje daar maar te liggen. Totdat ik besluit het plaatje, inmiddels onder de koffiekringen, ezelsoren en het afgelopen jaar ook onder het kwijl.. toch maar richting prullenbak te helpen. Maar soms is zo'n plaatje zo precies wat ik ALTIJD AL BEDOEL dat ik op internet ga zoeken naar de digitale variant.. en ja hoor, gevonden.
Dit is de stijl die ik altijd al wilde. Hoop ik. Nu nog wachten tot het lente wordt en dan maar weer een keer mijn blog erbij pakken... wedden dat ik het dan weer niks vind?

ik ben even boven hoor!

Wat een lekkere ochtend.. heerlijk in het zonnetje, in de deuropening, op de veranda, kopje koffie, mamma aan de telefoon met oma en Faas speelt lekker op het kleed in de woonkamer... toch?
Ineens dringt het tot me door dat het wel erg rustig is daar in de woonkamer.. Ik gooi de telefoon neer (oma hevig ongerust natuurlijk) en begin een zoekactie. Zo ver kan ie niet zijn toch? TOCH?
In de woonkamer geen Faas, in de tuin is ie ook niet, want dan had ie zich langs mij moeten wurmen. (Zo goed let ik toch echt wel op..)
Dan maar naar de gang.. niks. Ik storm de trap op en vind in onze slaapkamer een trots mannetje met een big smile. Pfff..
Nu hadden we de trap al een paar keer geoefend, maar dan met mij achter hem aan als buffer, en die sessies verliepen nooit zonder ingrepen. Iedere keer gleed er wel een voetje van een trede en waren de handen van mamma nog wel hard nodig. Deze keer kon meneer het dus alleen.. Maar dat was voorlopig wel de laatste keer.
Prenatal, here we come, tijd voor een traphekje.

boem is ho

De nachtmerrie van iedere moeder, je kind dondert van de commode, vandaag was het zo ver...
Met de telefoon aan mijn linkeroor breng ik Faas naar boven en verschoon ik zijn luier, omdat het telefoongesprek nog niet af is (daar heb ik van geleerd dus.. gewoon neerleggen), nog even snel een schoon rompertje aan voordat ie in z'n slaapzak kan, terwijl ik het rompertje in een vloeiende beweging van hooguit 2 seconden uit de kast pak is meneer al omgedraaid en van de commode gegleden... Ik draai me om en zie hem nog vallen, eerst op zijn kont, zijn rug en daarna zijn koppie.. Boem. Gelukkig begint ie meteen hard te huilen. Ik gooi de telefoon neer en pak hem in een reflex op (bedenk me daarna pas dat ik misschien had moeten checken of hij rug- of nekletsel heeft voordat ik hem optil..) en overlaad hem met sorry-kusjes. Wat een oliedomme mamma, dat zal nooit meer gebeuren vriend.
Na een minuut hard huilen wordt ie rustig en meteen ook doodmoe, (wat op zich wel klopt want ik bracht hem tenslotte al naar bed) dus leg ik hem in zijn bedje, waar ie geen kik meer geeft en meteen in slaap valt.
En dan zit je dus beneden, met de babyfoon aan je oor. Normaal gesproken heerlijk als je kind meteen in diepe rust is als je hem in bed legt, maar nu had ik hem toch graag nog even zijn klinkers horen oefenen...
Ik bel de huisarts (met vakantie, natuurlijk). Ik bel de vervangende huisarts: "eh.. met een slechte moeder, mijn kind is van de commode gevallen en nu slaapt ie (me te) lekker. Adviseren jullie hem om het uur te wekken ofzo?" Arts: huilde hij meteen? Ja. Arts: Dan is er waarschijnlijk niks aan de hand, dus ik zou hem lekker laten slapen. Ehh..Ok..
Ik zit weer beneden en bedenk me dat "waarschijnlijk" me niet goed genoeg is, en dus maak ik hem een half uurtje later wakker: 'hoe heet je, hoe oud ben je, wat voor dag is het vandaag? Geen antwoord, maar een vrolijk lachend ventje, die zich afvraagt waarom ie nu alweer wakker wordt gemaakt. Hij krijgt nog een dikke kus, lammetje weer in zijn armen, muziekje aan, trusten Faas.
Ik ga opgelucht naar beneden. Het schaamrood begint eindelijk een klein beetje weg te trekken.

Zoenen met een TBS-er

Gisteravond was de premiere van de nieuwe Nederlandse speelfilm TBS, met in de hoofdrollen Theo Mmmmmaassen en Lisa Smit, een nieuwe ontdekking van 14.
Het enorm goeie acteerwerk van beide hoofdpersonen sleepte me met gemak mee door een niet al te goed doortimmerd verhaal.
Theo speelt een TBS-er van 40 en Lisa speelt een onschuldig schoolmeisje van 13.
Beide spelen hun rol zo overtuigend dat ik schrok van mezelf omdat ik aldoor dacht: toe nou maar, ga nou maar zoenen..
Toch best een zieke gedachte... maar goed, misschien komt het omdat ik zelf wel al 33 ben. Dus zoenen met Theo Maassen heeft in mijn geval een minder nare bijsmaak, nou ik er over nadenk.. eigenlijk best een lekkere bijsmaak... mmmm....
(Dit betekent overigens niet dat ik geen nare bijsmaak krijg van zoenen met een TBS-er.)

Ehhh.. kortom, goede film!

SAS

Ja, ook ik had tot nu toe SAS.
En dan niet alleen een SAS-dag, nee, de hele week, de hele maand, altijd SAS.
Ja, ook ik ben om.
En dan niet alleen omdat ze zo superzomerslank op de cover staat. Nee, omdat het (jammergenoeg) echt werkt.
Ja, ook bij mij kun je sinds kort losse evergreens in een open verpakking vinden in de keukenlade..
En dan niet omdat ik na één evergreen vol zit, Nee, je mag er maar één.
Eén! ÉÉN!
Ik had al nooit wat aan 2 evergreens, laat staan dat ik vol raak van de helft van zo'n pakje.
Nog zoiets: wat is een bakje?
"Een bakje japanse mix (zonder de nootjes)".
Ik ben van mening dat als ze niet duidelijk aangeeft hoeveel gram ik mag, dan geldt de volgende regel: wie aan de lijn is moet slim zijn.
En dus zit ik op de bank met de slabak. Wat? Is toch ook een bakje?
En die kan met gemak op hoor, en ik kan het weten, ik snack al jaren uit de slabak.
Maar toch is het net alsof ze mee zit te kijken, geirriteerd zet ik de bak weg, en loop naar de keuken om mijn halve liter spaflesje bij te vullen... (tuurlijk).
Ik sta in de keuken en terwijl ik een slokje water neem denk ik:
SAS.
Ook wel een mooie naam voor ons toekomstige kind.

Zomaar een straatje

't is zomaar een straatje, maar 't is wel onze straat.
Na bijna twee jaar kunnen we de optelsom maken. We hebben best een goede keuze gemaakt.
Na zoeken in Landsmeer, via Oostzaan, in Amsterdam-noord, uiteindelijk beland in het altijd bruisende Amstelveen.
Saai?
Tuurlijk.
Gezellig?
Eigenlijk wel ja!
Buuv en Buum zitten op warme zomeravonden altijd op hun bankje in de voortuin, en daar belanden wij dan ook vaak. Met een biertje en een wijntje al kletsend toch wel een beetje trots uitkijkend op 'hun' uitzicht en 'ons' huis.
Een tijdje hadden wij ook een bankje in onze voortuin. Want ja, je woont in een dorp, in een dorpsstraatje en het is bij de buurtjes altijd heel gezellig in de voortuin, dus waarom niet?
We hebben denk ik één keer op ons bankje gezeten, onwennig, toen er iemand de straat in kwam zijn we snel naar binnen gevlucht.
Inmiddels staat het bankje lekker in de achtertuin, en hebben we weer een saai voortuintje.
Want naast het fonteintje en de gipsen beelden is er nog een groot verschil tussen het tuintje van de overburen en die van ons. De eigenaren schelen ongeveer dertig jaar.
Dus. Over een jaar of dertig zitten we in onze eigen voortuin een biertje te doen.
Voorlopig steken we nog wel even de straat over.

Tuurlijk, leuk.

Wil jij d'r even?
Tuurlijk, leuk. En ja hoor, daar ligt weer een in lichtroze gewikkelde dreumes in mijn armen. En het is wéér een schatje. Mondje van mamma, krullen en oogjes duidelijk van pappa. De natuur heeft het weer goed geregeld. Paps ziet gelijkenis en zal niet weglopen bij mams.
Die keel die ze binnen een minuut opzet, ik weet niet van wie ze die heeft, want ik heb zowel pappa als mamma nog nooit zo horen huilen, en wens dat overigens ook graag zo te houden.
Binnen 30 seconden begint de spier in mijn nek te trillen. In de sportschool til ik in sessies van 20x met gemak 10 kilo van z'n plek, maar zodra er een klein ukkie van 6,7of 8 pond in mijn armen ligt dan laat die spier meteen weten dat ie niet regelmatig gebruikt wordt en daar tot nu toe ook geen problemen mee had. Hij wil weer rust.
Maar dat krijgt ie niet, want mamma ziet haar kans schoon en staat een fles klaar te maken. "Wil jij haar de fles geven?"
Tuurlijk, leuk.
En ja hoor, daar zit ik weer een fles te geven. Gelukkig lijkt deze dame best snel te drinken, dus ik heb nog kans hier zonder RSI weg te komen. Ik klets nog wat met mamma, geef het kind terug voor de boertjes komen en maak me weer uit de voeten.
Thuis kijk ik in de spiegel, ik weet dondersgoed wat er aan de hand is. Maar toch lijkt dat niet de reden. Echt niet.
Het is NIET omdat wij ook al twee jaar bezig zijn,
Het is NIET omdat het bij ons nou eenmaal langer duurt,
Het is NIET omdat we binnenkort beginnen met de eerste behandeling,
Het is NIET omdat 60% kans altijd nog betekent dat 40% zonder kind het ziekenhuis uitloopt.
Weet je wat het is?
Ik ben gewoon kraambezoekmoe.