Juf draait hand niet om voor 10 meter kraan

Gisteren was de laatste draaidag van het seizoen, en meteen ook de seizoensuitro, dat betekent even goed uitpakken! En dus mochten we een crane inhuren, (een tien meter crane op rails, inclusief operator hoor, maar voor de foto mochten we allemaal even stoer doen).
Samen met cameraman Louis zat ik in een regie busje, Louis achter de joystick en ik achter de monitor. Toch weer een leuke aanvulling op mijn cv, crane-regie. Staat niet verkeerd toch?









En dit is het eindresultaat! scroll naar 33:30

1b= onze nieuwe grote vriend(in)

Nou, het is zover hoor, waar we zo lang op hebben gehoopt en gewacht is eindelijk gelukt; in mijn buik groeit onze nieuwe grote vriend of vriendin!
28 oktober zijn we uitgerekend, dus vandaag is het precies twaalf weken, we hebben het kindje al twee keer gezien, op de zes- en de negenwekenecho en vanochtend hebben we bij de verloskundige het hartje ook via de buik gehoord. En dat klonk erg goed! Een supersterk hartje!
De verloskundige zei: met twaalf weken en zo'n sterk hartje hoef je je geen zorgen meer te maken, dit kindje is een blijvertje, daar kom je niet meer vanaf!
Jihaaaaaaaa!
Het is eindelijk officieel, vanaf vandaag mogen we het rondbazuinen, nou zijn er niet veel mensen meer over die het nog niet wisten, maar op het werk en in de extended vriendenkring zijn er nog genoeg mensen die het goede nieuws nog niet weten dus daar mogen we ons de aankomende tijd op gaan toeleggen, nou da's geen straf hoor, vertellen dat je zwanger bent is het leukste wat er is!
IK BEN ZWANGER, WE ZIJN ZWANGER!!!!

zomerhuisje 33:00-35:50 blok 3 eindplaatjes

1a=x 1b=?

Behandeling 1a was nieuw en spannend, maar uiteindelijk mislukt.
Behalve dan die twee kleine vrienden in een rietje. Waardoor behandeling 1b in gang gezet kan worden.
En vorige week was het zover.
Doormiddel van twee echo's werd het juiste tijdstip bepaald voor de enige injectie van deze behandeling. Zondagavond tussen 21 en 23 uur. De zondag van de Peter R. de Vries uitzending over Joran van der Sloot.
Geen probleem, gewoon de ampulletjes afbreken, met naald vloeistof opnemen en in poeder spuiten, maar dan moet zo'n ampul wel netjes breken en niet zo dat er een laagje scherven in het poeder belandt.... dus spoednummer gebeld, ja hoor we konden naar de afdeling verloskunde (wat een leuke samenkomst van omstandigheden...) waar ze met een injectiespuit met een zeefje de poeder van de scherven scheidden, en ik alsnog mijn injectie kon inpsuiten...
Vijf over negen zaten we weer in de auto, in vliegende vaart over de amstelveense weg, om op tijd klaar te zitten voor de uitzending van het jaar. (De verborgen camergesprekken met Joran van der Sloot in Peter R. de Vries.)
Samen met, bleek later, 703000000 andere Nederlanders...
Daar zijn die anderhalf miljoen kijkers van EHET niks bij....

Morgen worden de vrienden ontdooid en zaterdagochtend horen we of dat goed is gegaan..
Zo ja, dan worden ze (allebei, sssstt, niet doorvertellen) teruggeplaatst.
Dan weer zo'n tien dagen wachten en dan weten we het antwoord op de formule:
1a=x 1b=?

Om door een ringetje te halen

Ik had het nooit gedacht en verwachtte dan ook thuis te komen met zo'n handvaardigheid eindproduct waarbij je moet uitleggen wat het is, maar niets was minder waar. Mijn ring is om door een ringetje te halen.
Froukje gaf vandaag voor vrienden en kennissen een workshop sieraden maken.
Haar gezellige atelier heeft uitzicht op het IJ en het hele westelijk havengebied, en dus uitzicht op het Kraanspoor. Dus ik weer op de fiets, (dit terzijde, maar dat het toch even gezegd is).
Pam en Nilufer waren er ook en nog twee andere vriendinnen van Frouk. Nadat iedereen had besloten wat ie wilde maken en allemaal een steentje (ik een witte agaat) hadden uitgezocht namen we plaats rond de cursustafel.
En daar heb ik van een zilverplaatje en meerdere zilverstaafjes, doormiddel van hameren, beitelen, knippen, schuren en solderen een echt niet onaardig ringetje gemaakt en volgens mij ook een nieuwe hobby gekregen.
Nu alleen nog hopen dat Frouk snel weer zo'n middag geeft.


www.frouks.nl

Zoenen met een TBS-er

Gisteravond was de premiere van de nieuwe Nederlandse speelfilm TBS, met in de hoofdrollen Theo Mmmmmaassen en Lisa Smit, een nieuwe ontdekking van 14.
Het enorm goeie acteerwerk van beide hoofdpersonen sleepte me met gemak mee door een niet al te goed doortimmerd verhaal.
Theo speelt een TBS-er van 40 en Lisa speelt een onschuldig schoolmeisje van 13.
Beide spelen hun rol zo overtuigend dat ik schrok van mezelf omdat ik aldoor dacht: toe nou maar, ga nou maar zoenen..
Toch best een zieke gedachte... maar goed, misschien komt het omdat ik zelf wel al 33 ben. Dus zoenen met Theo Maassen heeft in mijn geval een minder nare bijsmaak, nou ik er over nadenk.. eigenlijk best een lekkere bijsmaak... mmmm....
(Dit betekent overigens niet dat ik geen nare bijsmaak krijg van zoenen met een TBS-er.)

Ehhh.. kortom, goede film!

Meer schrijven, meer fietsen

Een nieuw jaar, nieuwe voornemens: meer schrijven, meer fietsen.

Meer fietsen is gelukt hoor, al op 1 januari s'ochtends om 6 uur zaten Bar en ik op de fiets. Na geweldig feestje bij San in St. Maartensvlotbrug fietsten we terug naar Koedijk om bij pap en mam te logeren. Ongeveer 14km, en dus een klein uur fietsen. Pfff. En dat na een aardig hoeveelheid champagne en wijn. Maar het bleek een goed plan. Helemaal helder arriveerden we op de Noord, en de volgende ochtend waren we al snel weer fris en fruitig. Althans, fris en fruitig genoeg om 6 afleveringen Lost te kijken. (Nog een goed voornemen, snel boxset3 kopen..:-)
Inmiddels zijn we bijna een maand verder en nadat het even in de benen was gezakt (waarschijnlijk door de vermoeidheid na onze maandlange LOST-marathon van, natuurlijk, we hebben hem: boxset 3) ben ik in de afgelopen twee weken gemiddeld twee keer per week op de fiets naar m'n werk gegaan... Een uur (!) fietsen en daarna een kwartier met de pont. Al met al best een end, maar wel twee uur gratis sport per dag!
Jammer van de harde wind en de regen de afgelopen dagen, maar overmorgen schijnt de wind te gaan liggen, dus dan stap ik vol overtuiging m'n stalen ros weer op.

Meer schrijven zal vanaf nu moeten blijken.

haal de natuur in huis

In 2005 draaide ik mijn allereerste interieuritem als regisseur voor Eigen Huis en Tuin. Het werd een mooi portret van ontwerpster Celia Suzanne Sluijter over haar indertijd net gestarte productie, prachtige tapijten geinspireerd op de natuur.

Als eerste 'Nederlandse' ontwerpster ontwikkelde zij haar eigen collectie tapijten. Celia lanceerde de Jardin Tapis collectie in 2005 in samenwerking met Nepal. Deze productie met een FAIR TRADE focus was in die tijd een nieuwe manier van denken in 'design'. Optimaal gebruik maken van oude technieken en een lange traditie van Nepalese en Tibetaanse tapijt knopen. Werken in Nepal was voor Celia het begin van een lange termijn relatie met een eerlijke manier van productie. Met haar werk probeert ze de lokale economie te ondersteunen.
www.celia.nl

Oosterse schoonheidssalon scroll naar 31:30

Da's een tijd geleden

Zo, da's een tijd geleden.

En dat terwijl ik toch best een hoop te vertellen had de laatste tijd.

Een kleine opsomming;

Eerste klus dit seizoen bij Eigen huis en tuin, een babykamer... Leuke timing.

De tweede klus werd de meditatiezolder bij Margreet in Hoorn. Een van de leukste miniseries tot nu toe, zowel het draaien als het eindresultaat.

Maar de draaidagen werden onderbroken, want mams werd zestig dus dat moest natuurlijk aan de middellandse zee gevierd worden... met z'n viertjes, (paps, mams, bar en jan) nog even lekker nazomeren in Zuid Frankrijk, om precies te zijn in het schattige dorpje Bormes les Mimosas. 40 km van St Tropez.

Na terugkomst was draaidag 5 en 6 nog over, dus gelukkig kon ik m'n eigen eindplaatjes draaien en monteren.

En eigenlijk ben ik er best een beetje trots op.

Vandaar het fotootje aan het begin.

Mag best weer een keer.

En... zie hier de eindplaatjes! (scroll naar 30:00)

Ik lust bier!

Ineens gebeurde het. Midden op Lowlands.
Als de rose zo zuur is dat je de sla ermee kunt aanmaken, dan smaakt bier eigenlijk best lekker.
En twintig biertjes later snap je niet waarom je het nooit eerder lustte..

Voor de ongelovigen hier het bewijs:

En dat is nummer 15...

Het zit er weer op.
De vijftiende Lowlands, en het was wéér leuk.
Ik ben alle edities geweest.. Ik heb er helaas het bewijs niet meer van, maar close vrienden kunnen het gelukkig beamen.
Ieder jaar reis ik met mijn vriendjes en vriendinnetjes af naar Biddinghuizen, de eerste jaren met een tentje, daarna een caravan, en afgelopen jaar een camper.. (we worden ouder he?) en ieder jaar hebben we weer een topweekend. Regen of geen regen, en dit jaar was het voor de verandering een keer 'geen regen'!

Hoogtepunten dit jaar:
Vrijdag, zonder twijfel Editors en later op de avond The Killers.. Ondanks dat men het een laf concert vond waarbij te veel vertrouwd werd op de impact van de hits, heb ik een mooi concert gezien, waarbij de grootste hit toch weer voor een klein traantje zorgde.. en niet alleen bij mij... Mr. Brightside blijkt niet alleen mijn favoriet te zijn...

Zaterdag, het hoogtepunt van heel Lowlands:
Ojos de Brujo. Dit Spaanse collectief maakt een super dansbare combinatie van hiphop, flamengo, indiase muziek en dance (door henzelf omschreven als Jip Jop Flamenkillo)met als rode draad een live flamengodanseres
die met haar danspassen beats produceerde waar de hele BRAVO van uit z'n dak ging.

Zondag, Enter Shikari.
We zaten met de jongens in een busje vlak voor het concert, rustige stille en vooral futloos ogende jongens van een jaar of 22. Gezellig keuvelend met Barry over het weer. Nog geen half uur nadat ze languit op hun bank lagen in hun kleedkamer betraden ze het podium. En gingen ze los. En wij, het publiek, deden er niet voor onder! Kleine opsomming van het gebeuren: onstuitbare acrobatiek, gitarist maakt al gitaarspelend uit stand een salto, een circlepit ter grootte van een tornado, een haast bijbelse publieksscheiding (sorry, een citaat van het artikel hieronder, maar ik kan het niet beter omschrijven) waarna de twee kampen als in een Lord of the Rings film op elkaar inbeukten,
kortom, lees dit:
http://3voor12.vpro.nl/3voor12/festivals/news/full.jsp?portal=2534202&event=35167015&news=36255845&type=-1

SAS

Ja, ook ik had tot nu toe SAS.
En dan niet alleen een SAS-dag, nee, de hele week, de hele maand, altijd SAS.
Ja, ook ik ben om.
En dan niet alleen omdat ze zo superzomerslank op de cover staat. Nee, omdat het (jammergenoeg) echt werkt.
Ja, ook bij mij kun je sinds kort losse evergreens in een open verpakking vinden in de keukenlade..
En dan niet omdat ik na één evergreen vol zit, Nee, je mag er maar één.
Eén! ÉÉN!
Ik had al nooit wat aan 2 evergreens, laat staan dat ik vol raak van de helft van zo'n pakje.
Nog zoiets: wat is een bakje?
"Een bakje japanse mix (zonder de nootjes)".
Ik ben van mening dat als ze niet duidelijk aangeeft hoeveel gram ik mag, dan geldt de volgende regel: wie aan de lijn is moet slim zijn.
En dus zit ik op de bank met de slabak. Wat? Is toch ook een bakje?
En die kan met gemak op hoor, en ik kan het weten, ik snack al jaren uit de slabak.
Maar toch is het net alsof ze mee zit te kijken, geirriteerd zet ik de bak weg, en loop naar de keuken om mijn halve liter spaflesje bij te vullen... (tuurlijk).
Ik sta in de keuken en terwijl ik een slokje water neem denk ik:
SAS.
Ook wel een mooie naam voor ons toekomstige kind.

Ochtendtafereel

Vriend ligt met oordopjes en ooglapje in bed.
Het zonlicht schijnt door de gordijnen, het is 7 uur 15.
De wekker tettert vanaf zijn nachtkastje.
Geen reactie.
Ik probeer: Schatje, je wekker gaat...
Vriend schrikt wakker: Waarheen?

Zomaar een straatje

't is zomaar een straatje, maar 't is wel onze straat.
Na bijna twee jaar kunnen we de optelsom maken. We hebben best een goede keuze gemaakt.
Na zoeken in Landsmeer, via Oostzaan, in Amsterdam-noord, uiteindelijk beland in het altijd bruisende Amstelveen.
Saai?
Tuurlijk.
Gezellig?
Eigenlijk wel ja!
Buuv en Buum zitten op warme zomeravonden altijd op hun bankje in de voortuin, en daar belanden wij dan ook vaak. Met een biertje en een wijntje al kletsend toch wel een beetje trots uitkijkend op 'hun' uitzicht en 'ons' huis.
Een tijdje hadden wij ook een bankje in onze voortuin. Want ja, je woont in een dorp, in een dorpsstraatje en het is bij de buurtjes altijd heel gezellig in de voortuin, dus waarom niet?
We hebben denk ik één keer op ons bankje gezeten, onwennig, toen er iemand de straat in kwam zijn we snel naar binnen gevlucht.
Inmiddels staat het bankje lekker in de achtertuin, en hebben we weer een saai voortuintje.
Want naast het fonteintje en de gipsen beelden is er nog een groot verschil tussen het tuintje van de overburen en die van ons. De eigenaren schelen ongeveer dertig jaar.
Dus. Over een jaar of dertig zitten we in onze eigen voortuin een biertje te doen.
Voorlopig steken we nog wel even de straat over.